Direct naar de inhoud
Forum voor het Europees burgerinitiatief

· Mechanisme tegen giftig beheer - | verlaagt kosten in verband met giftig beheer (ziekteverlof, gebrek aan motivatie en productiviteit van werknemers)

Auteur: LÉONARD SARGSYAN |
Bijgewerkt op: 06 October 2026 |
Aantal keer bekeken: 280

Moet het management in Europa een gereglementeerd beroep worden?

Hallo allemaal,

Ik zou de mogelijkheid willen onderzoeken om een Europees burgerinitiatief (EBI) op te zetten voor de invoering van een European Managerial Aptitude Certification (EMAC), dat bestaat uit twee versies: EMAC en EMAC C-Suite. Certificaten worden alleen afgegeven aan kandidaten die slagen voor alle onderdelen van hun examens, enigszins vergelijkbaar met taaltests zoals TOEFL of IEALTS: Men krijgt ze als ze Engels spreken. Het principe voor European Managerial Aptitude Certification (EMAC) is hetzelfde: als men manager of C-Suite manager wil worden dan moet men slagen voor de bijbehorende test: EMAC voor alle managers en/of EMAC C-Suite voor leidinggevende functies op het hoogste niveau in een bedrijf (CEO, CFO, COO, CIO enz.). EMAC-examens bestaan uit schriftelijke en mondelinge onderdelen, net als taaltests, en worden beoordeeld door commissies die bestaan uit ten minste drie beoordelaars. En één zal alleen door de EMAC-testcommissie worden gecertificeerd als hij / zij / zij over de nodige bekwaamheden beschikt en aan de vereisten voldoet: het behalen van ten minste 2/3 van de stemmen van de beoordelende commissie.

Het basisidee en de logica achter dit initiatief zijn eenvoudig:

Als iemand professionele verantwoordelijkheid en gezag krijgt over het beroepsleven van anderen, moeten er dan geen Europese minimumnormen zijn voor de kennis en vaardigheden die nodig zijn om die verantwoordelijkheid uit te oefenen?

Op dit moment kunnen mensen op heel verschillende manieren managers worden. Sommigen krijgen uitgebreide training in leiderschap en people management, terwijl anderen verantwoordelijk kunnen worden voor werknemers met weinig of geen formele voorbereiding op gebieden zoals communicatie, conflictbeheer, people management, psychologie op de werkplek, psychosociale risico's, preventie van intimidatie of het ondersteunen van werknemers met psychische problemen. In alle gevallen zijn er veel mensen die lijden aan giftig en schadelijk beheer. Soms gaan ze met ziekteverlof. Het kost wel duur voor iedereen. Ik denk dat dit een serieuze Europese discussie verdient.

De visie is om de rol van manager als gereglementeerd beroep vast te stellen, vergelijkbaar met die van een loodgieter, apotheker, makelaar, advocaat of architect. Het hebben van een diploma in de rechten of in financiën is over het algemeen niet genoeg om advocaat of makelaar in verschillende EU-landen te worden, omdat dit gereglementeerde beroepen zijn die aanvullende tests of certificering vereisen. We willen dezelfde logica voor managers, omdat veel managers met een managementdiploma van verschillende universiteiten niet alleen niet in staat zijn om goede managers of goede leiders te zijn, maar ook vaak burn-outs, brown-outs, bore outs en zelfs intimidatie veroorzaken. Het hebben van een diploma van een universiteit maakt iemand niet in staat om mensen te beheren. Er zijn studies die het verband tussen schadelijk beheer en hoge niveaus van ziekteverlof bevestigen.

We moeten al deze problemen verbeteren om ziekteverlof te verminderen en werknemers meer motivatie en productiviteit te bieden. Daarom moeten we betere normen vaststellen voor het identificeren en creëren van een uitgebreid kader van principes voor het ontwikkelen en begeleiden van managementtalenten.

Deze verandering zal managers helpen om elementaire menselijke vaardigheden te verwerven voordat ze beginnen met het beheren van teams en zal werknemers in staat stellen om minder burn-out te ervaren, intimidatie te verminderen en de motivatie en productiviteit te verhogen. In wezen zou ons initiatief kunnen leiden tot besparingen voor de sociale zekerheid door het ziekteverlof in de hele EU te verminderen. Slecht beheer kan behoorlijk duur zijn, en we moeten stappen ondernemen om dit te veranderen.

Waarom management en geestelijke gezondheid?

Geestelijke gezondheid wordt beïnvloed door vele factoren, waaronder persoonlijke omstandigheden, werkdruk, werkzekerheid, werktijden, arbeidsomstandigheden en vele andere factoren.

Grote volksgezondheidsorganisaties erkennen echter dat de manier waarop werk wordt georganiseerd en beheerd de geestelijke gezondheid van werknemers kan beïnvloeden.

Ondanks het feit dat veel bedrijven programma’s en stimulansen voorstellen om het welzijn van werknemers te verbeteren, psychosociale risicofactoren te verminderen, het bewustzijn over de preventie van intimidatie en klokkenluiderskanalen te vergroten, blijft het grootste probleem de kloof tussen het officiële discours van bedrijven en wat werknemers ervaren in hun dagelijks beroepsleven.

Ook worden in sommige bedrijven schadelijke managementmethoden getolereerd en in sommige gevallen aangemoedigd door topmanagers en C-Suite-managers. Om die redenen zal het reguleren van de rol van managers door middel van European Managerial Aptitude Certification het risico op schade aan het welzijn van werknemers aanzienlijk verminderen en tegelijkertijd de motivatie en productiviteit van werknemers versterken, omdat European Managerial Aptitude Certification centers de mogelijkheid zullen hebben om reeds afgegeven certificeringen in te trekken en/of niet bij te werken. Dit is een belangrijke afschrikkende kracht, die managers en vooral C-Suite-managers zal ontmoedigen om gebruik te maken van giftige en schadelijke managementmethoden. European Managerial Aptitude Certification heeft een zeer groot potentieel om bij te dragen aan het besparen van geld, zowel voor het bedrijf, voor werknemers als voor overheden.

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) identificeert psychosociale risico's op het werk, waaronder overmatige werkdruk, onderbezetting, lange of inflexibele werktijden, gebrek aan controle, slechte organisatiecultuur, beperkte steun van het management of collega's, autoritair toezicht, onduidelijke rollen, discriminatie, geweld, intimidatie en pesten.

De WHO beveelt specifiek trainingsmanagers aan, zodat ze emotionele stress kunnen herkennen en erop kunnen reageren, openlijk kunnen communiceren, actief kunnen luisteren en kunnen begrijpen hoe stressfactoren op de werkplek de geestelijke gezondheid beïnvloeden.

Belangrijk is dat dit niet betekent dat managers psychologen of artsen worden. Managers moeten in staat zijn om problemen te herkennen, adequaat te reageren en werknemers naar gekwalificeerde professionele ondersteuning te leiden wanneer dat nodig is.

Ook het Europees Agentschap voor veiligheid en gezondheid op het werk (EU-OSHA) beschouwt een slechte organisatie en een slecht beheer van het werk, buitensporige werkdruk, onduidelijke rollen, ondoeltreffende communicatie en een gebrek aan ondersteuning door het management als potentiële psychosociale risico’s.

EU-OSHA benadrukt ook de belangrijke rol die managers kunnen spelen bij het voorkomen en beheersen van psychosociale risico’s en het belang van passende opleiding van managers.

Er is ook een bijzonder interessante gerandomiseerde gecontroleerde studie gepubliceerd in The Lancet Psychiatry. Onderzoekers bestudeerden een trainingsprogramma op het gebied van geestelijke gezondheid voor managers in een Australische brand- en reddingsorganisatie.

Na zes maanden had de opgeleide groep een vermindering van werkgerelateerde ziekteverzuim, wat overeenkomt met ongeveer 6,45 minder uren per werknemer gedurende zes maanden. De onderzoekers merkten ook op dat verder onderzoek nodig was om vast te stellen hoe breed de bevindingen konden worden toegepast.

Waarom zou dit van belang kunnen zijn voor Europa?

Geestelijke gezondheidsproblemen kunnen van invloed zijn op de kwaliteit van leven, het vermogen om te werken en de deelname aan de arbeidsmarkt. Ze kunnen ook kosten met zich meebrengen voor werkgevers en de samenleving als geheel.

De WHO schat dat ongeveer 15% van de volwassenen in de werkende leeftijd op een bepaald moment een psychische stoornis heeft en heeft de enorme economische kosten in verband met depressie en angst door verloren productiviteit geschat.

Het punt is dat als organisatie en management op de werkplek een van de factoren zijn die de geestelijke gezondheid kunnen beïnvloeden, het verbeteren van de managementcompetentie en, in het bijzonder, het reguleren van de rol van managers mogelijk deel kan uitmaken van een bredere Europese strategie voor gezondere werkplekken en minder verspilling van economische middelen.

 

Een belangrijke vraag is:

Wat moet iemand eigenlijk weten en kunnen doen voordat hij substantiële verantwoordelijkheid krijgt voor het werk van anderen?

Daarom zou een toekomstig EMAC-curriculum mogelijk het volgende kunnen omvatten:

1. communicatie en actief luisteren;

2. constructieve feedback;

3. conflictoplossing;

4. respectvol en ethisch leiderschap;

5. erkenning en preventie van psychosociale risico's;

6. beginselen inzake werkdruk en werkorganisatie;

7. preventie van pesten en intimidatie;

8. gelijkheid en non-discriminatie;

9. fundamentele verantwoordelijkheden op het gebied van werkgelegenheid en gezondheid op het werk;

10. psychologische veiligheid;

11. het managen van organisatorische veranderingen;

12. het afhandelen van moeilijke gesprekken;

13. erkennen wanneer een werknemer professionele ondersteuning nodig kan hebben;

14. weten wanneer iemand moet worden doorverwezen naar arbeidsgeneeskundige, medische of psychologische diensten;

15. inzicht in de grenzen tussen management en gezondheidszorg;

16. redelijke ondersteuning en accommodatie op de werkplek;

17. medezeggenschap en raadpleging van werknemers;

18. ethische besluitvorming;

19. het beheren van prestaties zonder vernedering of beledigend gedrag;

20. omgaan met stress en druk;

21. begrijpen hoe managementbeslissingen het welzijn van werknemers kunnen beïnvloeden.

En één principe zou uiterst belangrijk zijn:

EMAC mag managers niet veranderen in artsen of psychologen.

Een competente manager moet het verschil weten tussen een managementprobleem, een beroepsgezondheidsprobleem en een situatie die gekwalificeerde medische of psychologische hulp vereist.

Er zijn veel vragen die we zouden moeten oplossen

Ik geloof niet dat het idee moet worden gelanceerd alsof elk detail al is besloten. Dit punt is zeer belangrijk.

Er zijn serieuze vragen die onderzocht moeten worden:

Wie heeft EMAC nodig?

Zou het van toepassing zijn op elke persoon die toezicht houdt op werknemers, of alleen op mensen met formeel managementgezag? (Ik denk beide, maar het debat is open.)

Hoe zit het met teamleiders, projectmanagers, directeuren, ondernemers en mensen die anderen in dienst hebben? (Ik denk dat ze deze certificering nodig hebben ,, maar het debat is open).

Wat moet de onderzoeksmaatregel zijn?

We zouden wetenschappelijk gevalideerde competenties nodig hebben in plaats van subjectieve meningen over wat een 'goede manager' is.

Kan de EMAC- of EMAC C-Suite-certificering worden ingetrokken?

Ja, vooral als er meerdere gevallen van intimidatie of burn-outs zijn gemeld en goed gedocumenteerd. De discussie over modaliteiten staat uiteraard open voor de ontwikkeling van deze hefboom.

Hoe vaak moet de certificering worden vernieuwd?

2 of 3 jaar!

Wie moet EMAC toedienen?

De EMAC Pan-Europese structuur die de testsessies zal organiseren en de handboeken zal publiceren om kandidaten te helpen zich goed voor te bereiden op het schriftelijk en mondeling examen.

Hoe moeten bestaande managers worden behandeld?

Hoe kunnen kleine bedrijven onevenredige administratieve kosten vermijden?

Bedrijven betalen niet voor de tests. Kandidaten die managers willen worden, moeten betalen voor hun tests, net zoals ze betalen voor hun andere diploma's en certificeringen. EMAC is geen school of universiteit. Het is een test- en certificeringsstructuur, maar het kan officiële richtlijnen en handboeken publiceren om kandidaten te helpen hun examen voor te bereiden.

Hoe zou het EMAC zich verhouden tot de verschillende arbeidswetgevingen van de EU-lidstaten?

Heeft de Europese Unie daadwerkelijk de wettelijke bevoegdheid om een dergelijk systeem in te voeren, en wat zou de juiste rechtsgrondslag zijn?

En dat is precies waarom ik hier op zoek ben naar andere mensen.

Waar ben ik naar op zoek?

Laten we onderzoeken of we mijn idee wetenschappelijk verantwoord, juridisch mogelijk en praktisch uitvoerbaar kunnen maken.

Je hoeft geen expert te zijn.

Je hoeft alleen maar oprecht geïnteresseerd te zijn in het idee en bereid te zijn om het te helpen onderzoeken.

Dus hier is mijn vraag aan jou:

Wilt u helpen bij het onderzoeken en eventueel opzetten van een Europees burgerinitiatief voor een European Managerial Aptitude Certification (EMAC)?

Zo ja, geef dan hieronder een reactie of stuur me een privébericht.

En als u iemand kent die werkzaam is op het gebied van gezondheid op het werk, psychologie, HR, arbeidsrecht, management, werknemersvertegenwoordiging of EU-beleid en die mogelijk geïnteresseerd is, tag ze dan of stuur ze deze post.

Ik ben vooral geïnteresseerd in het vinden van mensen uit verschillende EU-landen, omdat de groep organisatoren burgers nodig heeft die in ten minste zeven verschillende lidstaten wonen.

We hoeven het in het begin niet over elk detail eens te zijn.

We kunnen beginnen met één vraag:

Moet Europa minimumcompetentienormen vaststellen voor mensen die beroepsverantwoordelijk zijn voor het beheer van andere mensen?

Als je denkt dat deze vraag het verdient om onderzocht te worden, zou ik graag van je horen.

2
Stemmen

Reageren

Om een reactie te plaatsen, moet u zich eerst aanmelden of registreren.

Reacties

SAIF AL MAYALI | 04 October 2026

Leonard, bedankt voor je bericht. Ik ben geïnteresseerd om me aan te sluiten als medeorganisator van Zweden. Kunt u de officiële verantwoordelijkheden, eventuele wettelijke of financiële verplichtingen en de wijze waarop persoonsgegevens tijdens het registratieproces worden beschermd, verduidelijken? Ik zou het ook op prijs stellen als ik zou weten of er kosten aan verbonden zijn en of de rechtsgrondslag van het initiatief is herzien. Bedankt voor het overwegen van mijn vragen.
 

Elena Lambri | 04 October 2026

Hallo!

Ik ben Elena, een 24-jarige uit Italië.

Op papier ben ik een niet-formele opvoeder voor een NGO. In werkelijkheid ben ik een jongvolwassene die in vier Europese landen heeft gewoond, zes stages heeft afgerond voordat hij een stabiele baan kreeg en uitgebreide ervaring heeft opgedaan in Erasmus+-projecten.

In mijn vorige functies ervoer ik pesten op de werkplek en ageisme van mijn managers – tot het punt dat ik therapie nodig had en me gedwongen voelde om zowel mijn neurodivergentie als mijn ware zelf te maskeren om in het dagelijkse kantoorleven te passen.

Ik wil aan dit initiatief bijdragen door een uniek perspectief te bieden dat geworteld is in niet-formeel onderwijs en intersectionaliteit — inzichten en instrumenten die HR-professionals helaas maar al te vaak niet horen.

EMANUELE PACCHIAROTTI | 04 October 2026

Goedemorgen, avond of middag,

Ik ben Emanuele, een 22-jarige jongen die rechten studeert in Rome (Italië). Ik ben gepassioneerd door het EU-recht en nu wil ik mijn kennis toepassen op een echt geval. Ik zal zo goed mogelijk helpen als ik word uitgekozen om deze nobele zaak te helpen.

In geloof

Emanuele Pacchiarotti

Diego Marcos | 05 October 2026

Hoi Leonard.

Ik vind het voorstel zeer interessant en vind dat het een echt probleem aanpakt dat naar mijn mening steeds belangrijker wordt. Ik ben het volledig eens met de doelstelling om de kwaliteit van het management te verbeteren en de negatieve effecten te verminderen die slecht management kan genereren, zowel voor mensen als voor organisaties.

Ik ben echter van mening dat er een belangrijke kwestie is met betrekking tot de wijze waarop het voorstel wordt geformaliseerd.

Mijn belangrijkste zorg is of een individuele certificering of examen voor managers het onderliggende probleem daadwerkelijk kan oplossen.

Bedrijven hebben al zeer krachtige mechanismen om druk uit te oefenen op hun managers om bepaalde resultaten te bereiken: bonussen, doelstellingen, prestatiegerelateerde stimulansen, motivatieprogramma's, prestatie-evaluaties, enz... Vooral op managementniveau is er een sterke cultuur gericht op het bereiken van doelstellingen en groei (ik was C-niveau in een IBEX-35-bedrijf).

Daarom ben ik er niet zeker van dat bedrijven noodzakelijkerwijs voldoende prikkels hebben om prioriteit te geven aan een certificering die tot doel heeft gezonder management te garanderen als de markt zelf in bepaalde contexten veel agressiever gedrag blijft belonen dat uitsluitend op resultaten is gericht.

Er kan zelfs een onbedoeld gevolg ontstaan.

Stel je twee even capabele managers voor. Men voltooit de certificering, neemt bepaalde managementnormen aan en beperkt bepaalde op druk gebaseerde praktijken ten opzichte van hun teams. De andere doet dit niet en blijft veel agressievere methoden gebruiken om doelen te bereiken.

Als de markt resultaten boven al het andere blijft belonen, kan de eerste manager uiteindelijk minder professioneel concurrerend worden dan de tweede.

Daarom ben ik van mening dat het probleem niet uitsluitend vanuit het oogpunt van individuele opleiding moet worden aangepakt.

Ik betwijfel ook of een onderzoek het juiste mechanisme is.

Iedereen die een managementcarrière in grote bedrijven heeft ontwikkeld, heeft waarschijnlijk al talloze tests, psychometrische beoordelingen, leiderschapsprogramma's, managementcursussen en competentie-evaluaties ondergaan.

Het slagen voor een examen toont aan dat een persoon bepaalde principes begrijpt.

Maar het toont niet noodzakelijkerwijs aan dat ze die principes toepassen wanneer ze onder druk staan, wanneer ze zeer veeleisende doelen hebben, wanneer hun bonus afhankelijk is van bepaalde resultaten of wanneer de organisatie die ze werken voor beloningsgedrag dat in strijd kan zijn met die principes.

Met andere woorden: Weten hoe een team moet worden geleid, betekent niet noodzakelijkerwijs dat het goed moet worden beheerd.

En ik geloof dat dit onderscheid fundamenteel is.

Er is ook een andere belangrijke moeilijkheid: Niet alle managers werken in dezelfde context.

Het managen van mensen in een technologiebedrijf, een fabriek, een ziekenhuis, een financiële instelling, een retailbedrijf of een infrastructuurbedrijf kan heel verschillende niveaus van druk, risico, verantwoordelijkheid en verwachtingen met zich meebrengen.

Daarom denk ik dat het gevaarlijk zou zijn om een overdreven homogeen kader vast te stellen dat uiteindelijk veronderstelt dat er maar één juiste manier is om te beheren.

De norm moet minimumbeginselen vaststellen, maar moet ook aanpassing aan de context van elke bedrijfstak, onderneming en positie mogelijk maken.

De generatiecomponent

Ik ben ook van mening dat we een variabele moeten opnemen die controversieel kan zijn, maar die ik zeer belangrijk vind: sociale normen veranderen.

Ik ben 45 jaar oud en heb kunnen zien hoe aanzienlijk de percepties zijn veranderd met betrekking tot stress, werktijden, professionele druk en wat wordt beschouwd als een aanvaardbare relatie tussen een bedrijf en zijn werknemers.

Gedrag dat 20 jaar geleden als normaal had kunnen worden beschouwd, kan vandaag de dag als volledig onaanvaardbaar worden beschouwd. En waarschijnlijk zal hetzelfde gebeuren in de komende 20 jaar.

Daarom moet elk beoordelingssysteem dynamisch zijn en mee evolueren met nieuwe generaties en sociale veranderingen.

We kunnen vandaag geen definitieve score vaststellen voor wat "slecht management" is en aannemen dat het tientallen jaren geldig zal blijven.

Overstappen van certificerende personen naar certificerende organisaties

Om al deze redenen denk ik dat het veel interessanter zou zijn om de focus van het voorstel te verleggen.

In plaats van ons af te vragen: "Is deze manager gecertificeerd?"

We moeten ons afvragen: "Heeft deze organisatie mechanismen die slecht beheer kunnen detecteren en corrigeren?"

Hier zie ik een interessante analogie met normen als ISO 27001.

ISO 27001 wil niet aantonen dat een bepaalde persoon op de hoogte is van cybersecurity. Het streeft ernaar dat de organisatie beschikt over een managementsysteem, controles, processen, verantwoordelijkheden, detectiemechanismen en procedures voor continue verbetering.

Ik denk dat iets dergelijks kan worden toegepast op het management.

Er zou een Europese norm voor verantwoord personeelsbeheer kunnen worden vastgesteld, op grond waarvan ondernemingen zouden moeten aantonen dat zij over continue mechanismen beschikken om bepaalde aan het beheer gerelateerde risico’s op te sporen.

Technologie als detectiemechanisme

En hier denk ik dat er een bijzonder interessante kans is.

Organisaties hebben momenteel toegang tot een enorme hoeveelheid informatie die kan worden gebruikt om abnormale patronen te detecteren.

Bijvoorbeeld: buitensporig verloop binnen bepaalde teams, abnormale toename van ziekteverzuim, terugkerend ziekteverlof, buitensporig lange werktijden, productiviteitsverlies, concentraties van vertrek van werknemers rond bepaalde managers, ongewoon lage tevredenheidsresultaten binnen bepaalde teams, toename van interne conflicten, terugkerende klachten, verlies van talent, abnormale niveaus van organisatorische stress of elke andere maatstaf die zou kunnen helpen bij het identificeren van een patroon van verslechtering.

Technologie kan worden gebruikt om deze patronen op een geaggregeerde en preventieve manier te detecteren.

Het doel zou niet zijn om werknemers permanent te "monitoren" of het systeem om te zetten in een individueel surveillance-instrument. Het doel zou zijn om te detecteren dat bijvoorbeeld een bepaalde afdeling al zes maanden aanzienlijk slechtere indicatoren vertoont dan de rest van de organisatie.

Dat moet leiden tot een herziening.

En die beoordeling zou het mogelijk maken om te analyseren of het probleem afkomstig is van de manager, de organisatiestructuur, slecht gedefinieerde doelstellingen, overmatige werklast, gebrek aan middelen of een andere oorzaak.

Continue certificering, in plaats van een onderzoek om de paar jaar

Deze aanpak zou ook een ander probleem oplossen.

Het feit dat een persoon vandaag een certificering heeft verkregen, betekent niet dat hij over twee jaar correct zal werken. Mensen veranderen. Organisaties veranderen. Markten veranderen. Doelstellingen veranderen. Teams veranderen. Daarom moet de beoordeling doorlopend zijn.

Er is ook een economisch argument, omdat ik denk dat deze aanpak het initiatief ook veel aantrekkelijker zou maken voor bedrijven zelf.

Slecht management is niet alleen een kwestie van welzijn van werknemers.

Het heeft ook economische kosten.

Daarom zou het argument kunnen worden: "Bedrijven moeten beschikken over mechanismen om de menselijke en economische kosten als gevolg van slecht beheer vast te stellen en te verminderen."

Ik denk dat deze aanpak veel gemakkelijker te verdedigen zou kunnen zijn voor bedrijven zelf.

Mijn conclusie:

Daarom vind ik het initiatief zeer goed en noodzakelijk.

Mijn kritiek is niet gericht op het doel, maar op het mechanisme. Ik denk dat het te beperkt zou zijn om te proberen een systemisch probleem op te lossen door middel van een individueel onderzoek voor managers.

Ik zou het veel krachtiger vinden om een Europese norm voor verantwoord beheer te ontwikkelen, gebaseerd op organisatorische controles, objectieve indicatoren, continue evaluatie, periodieke audits en verbeteringsmechanismen.

De beheerder zou een fundamenteel onderdeel van het systeem blijven, maar zou niet het enige onderwerp van evaluatie zijn.

Het punt zou moeten zijn of het bedrijf een voldoende robuust systeem heeft om te detecteren wanneer het management ongerechtvaardigde verslechtering veroorzaakt bij mensen en binnen de organisatie zelf, en of het over mechanismen beschikt om op te treden voordat het probleem verandert in burn-out, omzet, verlies van talent of verslechtering van de resultaten.

Ik ben van mening dat deze verandering van aanpak een goed idee zou kunnen omzetten in een veel sterker, schaalbaar en levensvatbaar voorstel op Europees niveau.

LÉONARD SARGSYAN | 06 October 2026

Beste Diego,

Bedankt voor je doordachte reactie. Ik heb het aandachtig gelezen en ik waardeer uw inzichten en zorgen. Dergelijke discussies zijn van onschatbare waarde — ze stellen ons in staat twijfels weg te nemen, ideeën te verfijnen en mijn oorspronkelijke ontwerp te versterken. Mijn doel is om te luisteren, te leren en feedback op te nemen om de petitie uitgebreider, duidelijker en impactvoller te maken. Elke opmerking voegt diepte en precisie toe, en na verloop van tijd zal dit samenwerkingsproces ervoor zorgen dat de definitieve versie robuust is en klaar voor een officiële lancering.

Ik zal mijn uiterste best doen om uw overwegingen grondig aan te pakken. Dat gezegd hebbende, ik heb ook mijn eigen perspectief om te delen.

Kernpunten voor verduidelijking

1. De noodzaak van EMAC als individuele certificering

EMAC is ontworpen als een individuele certificering en examen voor managers, niet als een vervanging voor verantwoordelijkheid op bedrijfsniveau of innerlijke initiatieven van particuliere bedrijven. Het zorgt voor persoonlijke verantwoordelijkheid voor managers, terwijl de verantwoordelijkheid van het bedrijf voor de initiatieven van de organisatie behouden blijft. Deze twee aspecten vullen elkaar aan, sluiten elkaar niet uit, omdat een uitstekend en zeer goed gecertificeerd bedrijf soms een schadelijke CEO en andere giftige managers inhuurt, die de goede reputatie en certificeringen op hoog niveau van het bedrijf gebruiken als een schild waarachter schadelijke en soms fatale methoden worden aangemoedigd. Daarom hebben we een redelijk niveau van persoonlijke verantwoordelijkheid nodig van managers en vooral van C-Suite-managers om de initiatieven van bedrijven te voltooien. EMAC is het antwoord op deze behoefte.

U vermeldde in uw opmerking:

“Bedrijven beschikken al over zeer krachtige mechanismen om druk uit te oefenen op hun managers om bepaalde resultaten te bereiken: bonussen, doelstellingen, prestatiegerelateerde stimulansen, motivatieprogramma’s, prestatie-evaluaties enz. ... Vooral op managementniveau is er een sterke cultuur die gericht is op het bereiken van doelstellingen en groei (ik was C-niveau in een IBEX-35-bedrijf).”

Mijn antwoord:
EMAC gaat niet over het onderwijzen van managers op MBA-niveau commerciële of financiële strategieën om doelen te bereiken of groei te stimuleren. In plaats daarvan richt het zich uitsluitend op psychosociale risico’s — intimidatie, burn-out, bore-out en brown-outpreventie. Het doel is om managers en C-Suite executives uit te rusten met de kennis om relationele vaardigheden te integreren in hun bestaande commerciële, strategische en financiële expertise, terwijl ze eraan worden herinnerd dat niet-naleving van de EMAC-certificering hen een intrekking van de certificering kan kosten. Geen geldige EMAC-certificering = geen mogelijkheid om manager te zijn binnen de Europese Unie.

Met andere woorden, EMAC certificeert relationele geschiktheid— het vermogen om effectief met mensen te werken. Technische, commerciële of financiële expertise alleen garandeert noch verbetert sterke relationele vaardigheden. Het managen van mensen vereist een duidelijke reeks competenties die vaak worden ondergewaardeerd of overgeslagen in traditionele managementtrainingen. 

Elke manager behoudt nog steeds zijn eigen commerciële managementstijl en zijn / haar financiële strategieën en beleid. Het enige onderdeel dat via EMAC in het managementuniversum zal worden gereguleerd, is het absolute en categorische verbod op schadelijke methoden (onnodige stress, intimidatie, burn-out, kleineren van ondergeschikten, oppotten van krediet, anderen de schuld geven van mislukkingen, het bevorderen van een cultuur van angst en intimidatie, pesten, micromanagement, gaslighting en passieve agressie) of het nu gaat om commerciële, financiële, strategische enz. 

Het probleem is ook zeer zichtbaar in sommige milieus waar managers vaak uit nepotisme naar C-Suite-posten komen. 

2. EMAC als controle-en-balanceringsmechanisme

Het EMAC zal dienen als een juridisch en afschrikkend instrument om certificeringen in te trekken van managers die zich herhaaldelijk schuldig maken aan intimidatie of misbruik. Een soortgelijk verbod op het uitoefenen van het beroep van manager is in overeenstemming met de regelgeving voor andere beroepen (bv. verwarmingstechnici, makelaars, advocaten, verpleegkundigen) in de hele EU.

De certificering werkt als een afschrikmiddel tegen schadelijke managementpraktijken, met name die welke worden gebruikt om werknemers te dwingen om tegen elke prijs doelen te bereiken, soms met mentale inzinking en zelfmoord tot gevolg.

3. Aanpak van het risico van onbedoelde gevolgen

U uitte een terechte bezorgdheid:

“Er kan zelfs sprake zijn van een onbedoeld gevolg. Stel je twee even capabele managers voor. Men voltooit de certificering, neemt bepaalde managementnormen aan en beperkt op druk gebaseerde praktijken ten opzichte van hun teams. De andere doet dit niet en blijft agressievere methoden gebruiken om doelen te bereiken. Als de markt resultaten boven al het andere blijft belonen, kan de eerste manager uiteindelijk minder professioneel concurrerend worden dan de tweede. Daarom ben ik van mening dat het probleem niet uitsluitend vanuit het oogpunt van individuele opleiding moet worden aangepakt.”

Mijn antwoord:
Agressieve methoden om doelen te bereiken zijn niet alleen contraproductief, maar vaak ook illegaal. Als de eerste manager zich houdt aan ethische normen, mogen ze niet worden gestraft voor het weigeren om schadelijke praktijken toe te passen. En als de tweede manager zich houdt aan agressieve methoden en als er bewijzen zijn van zijn werknemers, kan EMAC zijn intrekkingstool gebruiken en de agressieve manager of C-Suite-manager neutraliseren. Het EMAC heeft tot doel te voorkomen dat onethische of agressieve personen leidinggevende functies bekleden of blijven bekleden.

4. De haalbaarheid van het definiëren van “slecht beheer”

U merkte op:

“We kunnen vandaag geen definitieve score vaststellen voor wat “slecht beheer” is en aannemen dat het tientallen jaren geldig zal blijven. Overstappen van certificerende personen naar certificerende organisaties...”

Mijn antwoord:
Ja, we kunnen schadelijk beheer definiëren — en het EMAC wordt ontworpen om precies dat op de meest precieze manier mogelijk te doen. Als checks-and-balances-systeem heeft EMAC de bevoegdheid om certificeringen in te trekken voor managers die verantwoordelijk zijn voor meerdere gevallen van zelfmoord, depressie, burn-out of intimidatie.

Een soortgelijke aanpak is al standaard voor sommige gereglementeerde beroepen (bv. makelaars, advocaten, verpleegkundigen, brandweerlieden, verwarmingstechnici) in de hele EU. De criteria voor intrekking zullen evolueren en in de loop van de tijd beter worden, maar het kader en de visie zijn juridisch en structureel gezond en noodzakelijk.

4. Lessen van France Telecom: Een casestudy in onethisch management

De zelfmoordcrisis in France Telecom — waarbij tussen 2008 en 2010 meer dan 30 werknemers om het leven kwamen — is een tragisch voorbeeld van wat er gebeurt wanneer agressieve managementtactieken voorrang krijgen op het welzijn van werknemers en het zogenaamde “groeibeleid of -strategie”. Uit onderzoek is gebleken dat de leiding van het bedrijf brutale herstructureringsplannen had uitgevoerd, waaronder gedwongen verhuizingen en publieke vernedering van werknemers, waardoor een giftige werkomgeving ontstond. Hoewel het bedrijf later ter verantwoording werd geroepen, was de schade onomkeerbaar. Deze zaak onderstreept de dringende noodzaak van individuele verantwoordingsplicht in het management. De intrekkingsbevoegdheid van het EMAC zou fungeren als een cruciale waarborg en een krachtig afschrikwekkend instrument, waarbij ervoor wordt gezorgd dat managers die bijdragen aan dergelijke omgevingen niet eenvoudigweg naar een ander bedrijf kunnen verhuizen en hun schadelijke gedrag kunnen herhalen, simpelweg omdat iemand die als manager wil werken, een geldige EMAC-certificering moet hebben. Zonder individuele certificering die aan ethische normen is gebonden, kunnen organisaties giftige managers blijven recyclen, waardoor cycli van misbruik worden bestendigd.

5. Door Europa gerunde openbare individuele certificering vs. particuliere organisatiecertificering

U stelde voor:

“In plaats van ons af te vragen: "Is deze manager gecertificeerd?", moeten we ons afvragen: "Heeft deze organisatie mechanismen die slecht beheer kunnen detecteren en corrigeren?"

Mijn antwoord:
Zelfs de meest gecertificeerde bedrijven kunnen intimidatie of misbruik niet voorkomen. Er zijn tal van gevallen in de EU waar hooggecertificeerde bedrijven en hun managers zijn veroordeeld voor psychosociale risico's, vaak als gevolg van strategieën op C-Suite-niveau die agressieve doelen prioriteren boven het welzijn van werknemers.

Het EMAC vult deze kritieke leemte op door:

Personen verantwoordelijk houden voor hun managementpraktijken.

Dienen als een afschrikkende en structurele waarborg voor bedrijven.

Ervoor zorgen dat technische en strategische uitmuntendheid gepaard gaat met mensgericht leiderschap.

Studies tonen aan dat C-Suite-managers betere resultaten behalen wanneer ze positieve, mensgerichte managementstijlen aannemen in plaats van te vertrouwen op agressie of uitbuiting.

6. De evolutie van EMAC-principes

EMAC is geen statische set van regels. Zoals elk robuust certificeringssysteem zullen de principes ervan in de loop van de tijd evolueren en verbeteren door feedback, onderzoek en aanpassing.

7. Voornaamste doelstellingen van de reglementering van een beroep

We reguleren vaak verschillende beroepen om schadelijke risico’s voor de psychologische of fysieke integriteit van mensen te verminderen. Tegenwoordig staan veel managers te vaak aan de basis van ziekte op de werkplek. Het reguleren van dit beroep zal niet alleen bedrijven en landen helpen om geld te besparen op ziekteverlof, maar het zal ons ook helpen om meer gemotiveerde en productieve werknemers te hebben die effectiever zullen bijdragen aan bedrijven en dus aan landen:)

Een manager heeft evenveel invloed op het leven, de bestaansmiddelen en het welzijn van mensen als advocaten, brandweerlieden, makelaars, verwarmingstechnici, artsen of andere gereglementeerde beroepen. Er is geen rechtvaardiging— geen — voor het uitsluiten van managers van regelgeving. Hun beslissingen vormen teams, carrières en hele organisaties, en de afwezigheid van toezicht is een onaanvaardbare kloof in verantwoordingsplicht. Regelgeving is niet alleen gerechtvaardigd, maar ook achterstallig.

8. De wetenschap achter menselijk-gecentreerd leiderschap: Hoe ethisch management prestaties stimuleert

Tientallen jaren van onderzoek in organisatiepsychologie en gedragseconomie bevestigen dat ethisch, inclusief en mensgericht leiderschap aanzienlijk beter presteert dan giftig of drukgestuurd management. Uit een historische meta-analyse uit 2015, gepubliceerd in The Leadership Quarterly (door Hoch et al.), waarin 170 studies onder 198.000 personen werden beoordeeld, bleek dat ethisch leiderschap — gedefinieerd als eerlijkheid, transparantie en respect — sterk samenhangt met een hogere betrokkenheid van werknemers, creativiteit en werkprestaties. Evenzo bleek uit een studie van Harvard Business Review (2021), waarin 1,2 miljoen werknemers in 500 organisaties werden geanalyseerd, dat teams onder leiding van managers die prioriteit geven aan psychologische veiligheid (een concept dat wordt gepopulariseerd door Project Aristoteles van Google) niet alleen gelukkiger waren, maar ook 30 % productiever dan teams die onder hoge druk werken in giftige omgevingen.

Uit het verslag over de staat van de werkplek 2023 van Gallup blijkt verder dat werknemers die zich gesteund en gewaardeerd voelen door hun managers 60 % minder kans hebben op burn-out en vier keer meer kans hebben om te innoveren. Zelfs de financiële prestaties worden beïnvloed: een studie uit 2022 van het Journal of Corporate Finance heeft aangetoond dat bedrijven met hoge ethische normen en welzijnsprogramma’s voor werknemers in de S&P 500 over een decennium jaarlijks 2,5 % beter presteerden dan hun collega’s. Deze bevindingen sluiten aan bij het onderzoek van Adam Grant bij Wharton, waaruit blijkt dat werknemers onder mensgerichte leiders een hoger niveau van vertrouwen, samenwerking en veerkracht vertonen, wat zich rechtstreeks vertaalt in betere bedrijfsresultaten.

Daarentegen leidt toxisch beheer — gekenmerkt door pesten, onrealistische eisen en veronachtzaming van het evenwicht tussen werk en privéleven — tot een hogere omzet (tot 50 % in sommige sectoren, volgens een studie van MIT Sloan Management Review), meer ziekteverzuim en reputatieschade op lange termijn. De zaak France Telecom is een duidelijke herinnering aan deze kosten. De focus van het EMAC op relationele vaardigheden en ethische verantwoordingsplicht zorgt er daarentegen voor dat managers niet alleen technisch bekwaam zijn, maar ook psychologisch uitgerust om omgevingen te bevorderen waar prestaties gedijen zonder in te boeten aan welzijn.

 

Laatste gedachten

Het EMAC is meer dan een certificering: het is een culturele en structurele verschuiving naar ethisch, verantwoord en doeltreffend beheer. Door individuele verantwoordingsplicht te combineren met regelgeving op Europees en nationaal niveau, wat de ambitie van het EMAC is, met particuliere initiatieven van organisaties, kunnen we een eerlijker systeem tot stand brengen dat zowel werknemers als bedrijven ten goede komt.

Beste Diego, ik ben dankbaar voor uw inzet en zal alle preciseringen in het ontwerp toevoegen, zodat het voor iedereen duidelijker en sterker wordt.

Met vriendelijke groet,

Léonard Sargsyan

Shashi Bhushan | 06 October 2026

Lieve Leonard, goede dag!

Bedankt voor het starten van zo'n nobel initiatief. Ik ben er erg in geïnteresseerd omdat ik me sterk aansluit bij de doelstellingen ervan.

Ik ben het ermee eens dat het helpen van managers om de menselijke kant van werk te begrijpen een positieve impact kan hebben op werknemers en, meer in het algemeen, op de samenleving als geheel.

Dit hangt nauw samen met mijn onderzoeksonderwerp in Luxemburg, waar ik momenteel echtgenoten van expats interview over hun werkzoekende ervaringen. Het is ook afgestemd op het soort werk dat mijn non-profitorganisatie doet.

Met vriendelijke groet,

Shashi BHUSHAN

SOLACE vzw

Luxemburg