Μηχανισμός κατά της τοξικής διαχείρισης | Μείωση του κόστους που σχετίζεται με την τοξική διαχείριση (άρρωστα φύλλα, έλλειψη κινήτρων και παραγωγικότητας των εργαζομένων)

Πρέπει η διοίκηση να γίνει νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα στην Ευρώπη;

Γεια σε όλους,

Θα ήθελα να διερευνήσω τη δυνατότητα δρομολόγησης μιας Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών (ΕΠΠ) για τη θέσπιση ευρωπαϊκής πιστοποίησης διαχειριστικών ικανοτήτων (EMAC), η οποία αποτελείται από δύο εκδόσεις: EMAC και EMAC C-Suite. Τα πιστοποιητικά θα παραδίδονται μόνο σε υποψηφίους που θα περάσουν όλα τα τμήματα των εξετάσεών τους, ελαφρώς παρόμοια με τις γλωσσικές εξετάσεις όπως το TOEFL ή το IEALTS: κάποιος τους παίρνει αν μιλούν αγγλικά. Η αρχή για την ευρωπαϊκή πιστοποίηση διαχειριστικών ικανοτήτων (EMAC) είναι η ίδια: αν κάποιος θέλει να γίνει manager ή C-Suite manager τότε πρέπει να περάσει την αντίστοιχη δοκιμασία: EMAC για όλα τα διευθυντικά στελέχη και/ή EMAC C-Suite για ανώτατες εκτελεστικές θέσεις σε μια εταιρεία (CEO, CFO, COO, CIO κ.λπ.). Οι εξετάσεις EMAC θα αποτελούνται από γραπτά και προφορικά μέρη, όπως και οι γλωσσικές εξετάσεις, και θα αξιολογούνται από επιτροπές αποτελούμενες από τουλάχιστον 3 αξιολογητές. Και ένα θα πιστοποιηθεί από την επιτροπή δοκιμών EMAC μόνο εάν έχει τις απαραίτητες ικανότητες και πληροί τις απαιτήσεις: να συγκεντρώνει τουλάχιστον τα 2/3 των ψήφων της επιτροπής αξιολόγησης.

Η βασική ιδέα και λογική πίσω από αυτή την πρωτοβουλία είναι απλή:

Εάν δοθεί σε κάποιον επαγγελματική ευθύνη και εξουσία επί της επαγγελματικής ζωής άλλων ανθρώπων, δεν θα πρέπει να υπάρχουν ελάχιστα ευρωπαϊκά πρότυπα για τις γνώσεις και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την άσκηση αυτής της ευθύνης;

Προς το παρόν, οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν διευθυντές με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Ορισμένοι λαμβάνουν εκτεταμένη εκπαίδευση στην ηγεσία και τη διαχείριση ανθρώπων, ενώ άλλοι μπορούν να γίνουν υπεύθυνοι για υπαλλήλους με ελάχιστη ή καθόλου επίσημη προετοιμασία σε τομείς όπως η επικοινωνία, η διαχείριση συγκρούσεων, η διαχείριση ανθρώπων, η ψυχολογία του χώρου εργασίας, οι ψυχοκοινωνικοί κίνδυνοι, η πρόληψη παρενόχλησης ή η υποστήριξη εργαζομένων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες ψυχικής υγείας. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πάσχουν από τοξική και επιβλαβή διαχείριση. Μερικές φορές πηγαίνουν σε αναρρωτική άδεια. Κοστίζει ακριβά για όλους. Πιστεύω ότι αυτό αξίζει μια σοβαρή ευρωπαϊκή συζήτηση.

Το όραμα είναι να καθιερωθεί ο ρόλος του διαχειριστή ως νομοθετικά κατοχυρωμένου επαγγέλματος, παρόμοιου με εκείνο του υδραυλικού, του φαρμακοποιού, του μεσίτη, του δικηγόρου ή του αρχιτέκτονα. Η απόκτηση πτυχίου νομικής ή οικονομικών δεν αρκεί γενικά για να γίνετε δικηγόρος ή μεσίτης σε διάφορες χώρες της ΕΕ, διότι πρόκειται για νομοθετικά κατοχυρωμένα επαγγέλματα που απαιτούν πρόσθετες δοκιμές ή πιστοποίηση. Θέλουμε την ίδια λογική για τους διευθυντές, επειδή πολλοί διευθυντές που έχουν πτυχία στη διοίκηση από διαφορετικά πανεπιστήμια δεν είναι μόνο ανίκανοι να είναι καλοί άνθρωποι διευθυντές ούτε καλοί ηγέτες, αλλά και συχνά προκαλούν εξουθένωση, καφέ outs, bore outs και ακόμη και παρενόχληση. Η κατοχή πτυχίου από πανεπιστήμιο δεν κάνει κάποιον ικανό να διαχειρίζεται ανθρώπους. Υπάρχουν μελέτες που επιβεβαιώνουν τη σχέση μεταξύ της επιβλαβούς διαχείρισης και των υψηλών επιπέδων αναρρωτικών αδειών.

Πρέπει να βελτιώσουμε όλα αυτά τα ζητήματα προκειμένου να μειώσουμε τα αναρρωτικά φύλλα και να προσφέρουμε περισσότερα κίνητρα και παραγωγικότητα στους εργαζόμενους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να θέσουμε καλύτερα πρότυπα για τον εντοπισμό και τη δημιουργία ολοκληρωμένου πλαισίου αρχών για την ανάπτυξη και την καθοδήγηση των διευθυντικών ταλέντων.

Αυτή η αλλαγή θα βοηθήσει τους διευθυντές να αποκτήσουν βασικές ανθρώπινες δεξιότητες πριν αρχίσουν να διαχειρίζονται ομάδες και θα επιτρέψει στους υπαλλήλους να βιώσουν λιγότερη επαγγελματική εξουθένωση, να μειώσουν την παρενόχληση και να αυξήσουν τα κίνητρα και την παραγωγικότητα. Ουσιαστικά, η πρωτοβουλία μας θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξοικονόμηση πόρων για την κοινωνική ασφάλιση μειώνοντας τις αναρρωτικές άδειες σε ολόκληρη την ΕΕ. Η κακή διαχείριση μπορεί να είναι αρκετά δαπανηρή και πρέπει να λάβουμε μέτρα για να το αλλάξουμε αυτό.

Γιατί διαχείριση και ψυχική υγεία;

Η ψυχική υγεία επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως οι προσωπικές συνθήκες, ο φόρτος εργασίας, η ασφάλεια της εργασίας, το ωράριο εργασίας, οι συνθήκες εργασίας και πολλοί άλλοι παράγοντες.

Ωστόσο, μεγάλοι οργανισμοί δημόσιας υγείας αναγνωρίζουν ότι ο τρόπος οργάνωσης και διαχείρισης της εργασίας μπορεί να επηρεάσει την ψυχική υγεία των εργαζομένων.

Παρά το γεγονός ότι πολλές εταιρείες προτείνουν προγράμματα και κίνητρα που φιλοδοξούν να βελτιώσουν την ευημερία των εργαζομένων, να μειώσουν τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες κινδύνου, να αυξήσουν την ευαισθητοποίηση σχετικά με την πρόληψη της παρενόχλησης και τους διαύλους καταγγελίας δυσλειτουργιών, το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει το χάσμα μεταξύ του επίσημου λόγου των εταιρειών και του τι βιώνουν οι εργαζόμενοι στην καθημερινή τους επαγγελματική ζωή.

Επίσης, σε ορισμένες εταιρείες, οι επιβλαβείς μέθοδοι διαχείρισης είναι ανεκτές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενθαρρύνονται από κορυφαία στελέχη και διευθυντές C-Suite. Για τους λόγους αυτούς, η ρύθμιση του ρόλου των διευθυντικών στελεχών μέσω της ευρωπαϊκής πιστοποίησης διευθυντικών ικανοτήτων θα μειώσει σημαντικά τους κινδύνους βλάβης της ευημερίας των εργαζομένων, ενισχύοντας παράλληλα τα κίνητρα και την παραγωγικότητα των εργαζομένων, διότι τα ευρωπαϊκά κέντρα πιστοποίησης διευθυντικών ικανοτήτων θα έχουν τη δυνατότητα να ανακαλούν και/ή να μην επικαιροποιούν τις ήδη χορηγηθείσες πιστοποιήσεις. Πρόκειται για μια σημαντική αποτρεπτική δύναμη, η οποία θα αποθαρρύνει τους διαχειριστές και ιδιαίτερα τους διαχειριστές της C-Suite από τη χρήση τοξικών και επιβλαβών μεθόδων διαχείρισης. Η Ευρωπαϊκή Πιστοποίηση Διοικητικής Ικανότητας έχει πολύ μεγάλες δυνατότητες να συμβάλει στην εξοικονόμηση χρημάτων τόσο για την εταιρεία, για τους εργαζόμενους όσο και για τις κυβερνήσεις.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εντοπίζει ψυχοκοινωνικούς κινδύνους στην εργασία, συμπεριλαμβανομένου του υπερβολικού φόρτου εργασίας, της υποστελέχωσης, του μεγάλου ή άκαμπτου ωραρίου εργασίας, της έλλειψης ελέγχου, της κακής οργανωτικής κουλτούρας, της περιορισμένης υποστήριξης από τη διοίκηση ή τους συναδέλφους, της αυταρχικής εποπτείας, των ασαφών ρόλων, των διακρίσεων, της βίας, της παρενόχλησης και του εκφοβισμού.

Ο ΠΟΥ συνιστά συγκεκριμένα στους διευθυντές εκπαίδευσης να αναγνωρίζουν και να ανταποκρίνονται στη συναισθηματική δυσφορία, να επικοινωνούν ανοιχτά, να ακούν ενεργά και να κατανοούν πώς οι στρεσογόνοι παράγοντες στο χώρο εργασίας επηρεάζουν την ψυχική υγεία.

Είναι σημαντικό ότι αυτό δεν σημαίνει ότι οι διευθυντές μετατρέπονται σε ψυχολόγους ή γιατρούς. Οι διευθυντές θα πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα προβλήματα, να ανταποκρίνονται κατάλληλα και να κατευθύνουν τους υπαλλήλους προς εξειδικευμένη επαγγελματική υποστήριξη όταν είναι απαραίτητο.

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία (EU-OSHA) αναγνωρίζει ομοίως την κακή οργάνωση και διαχείριση της εργασίας, τον υπερβολικό φόρτο εργασίας, τους ασαφείς ρόλους, την αναποτελεσματική επικοινωνία και την έλλειψη υποστήριξης από τη διοίκηση ως πιθανούς ψυχοκοινωνικούς κινδύνους.

Ο EU-OSHA υπογραμμίζει επίσης τον σημαντικό ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν τα διευθυντικά στελέχη στην πρόληψη και τη διαχείριση των ψυχοκοινωνικών κινδύνων, καθώς και τη σημασία της κατάλληλης κατάρτισης των διευθυντικών στελεχών.

Υπάρχει επίσης μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή που δημοσιεύθηκε στο The Lancet Psychiatry. Οι ερευνητές μελέτησαν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης ψυχικής υγείας για διευθυντές σε έναν αυστραλιανό οργανισμό πυρόσβεσης και διάσωσης.

Μετά από έξι μήνες, η καταρτισμένη ομάδα είχε μείωση των απουσιών λόγω ασθένειας που σχετίζεται με την εργασία, που ισοδυναμεί με περίπου 6,45 λιγότερες ώρες ανά εργαζόμενο σε διάστημα έξι μηνών. Οι ερευνητές σημείωσαν επίσης ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να διαπιστωθεί πόσο ευρέως θα μπορούσαν να εφαρμοστούν τα ευρήματα.

Γιατί θα μπορούσε αυτό να έχει σημασία για την Ευρώπη;

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων, την ικανότητά τους να εργάζονται και τη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας. Μπορούν επίσης να δημιουργήσουν κόστος για τους εργοδότες και την ευρύτερη κοινωνία.

Ο ΠΟΥ εκτιμά ότι περίπου το 15% των ενηλίκων σε ηλικία εργασίας πάσχουν από ψυχική διαταραχή ανά πάσα στιγμή και έχει εκτιμήσει το τεράστιο οικονομικό κόστος που συνδέεται με την κατάθλιψη και το άγχος μέσω της απώλειας παραγωγικότητας.

Το θέμα είναι ότι εάν η οργάνωση και η διαχείριση του χώρου εργασίας είναι ένας από τους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την ψυχική υγεία, τότε η βελτίωση της διαχειριστικής ικανότητας και, ιδίως, η ρύθμιση του ρόλου των διευθυντικών στελεχών θα μπορούσε ενδεχομένως να αποτελέσει μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής στρατηγικής για πιο υγιείς χώρους εργασίας και λιγότερη σπατάλη οικονομικών μέσων.

Ένα σημαντικό ερώτημα είναι:

Τι πρέπει πραγματικά να γνωρίζει κάποιος και να είναι σε θέση να κάνει προτού του δοθεί ουσιαστική ευθύνη για το έργο των άλλων ανθρώπων;

Ως εκ τούτου, ένα μελλοντικό πρόγραμμα σπουδών EMAC θα μπορούσε ενδεχομένως να περιλαμβάνει:

1. επικοινωνία και ενεργητική ακρόαση.

2. εποικοδομητική ανατροφοδότηση·

3. επίλυση συγκρούσεων·

4. σεβαστή και ηθική ηγεσία.

5. αναγνώριση και πρόληψη των ψυχοκοινωνικών κινδύνων·

6. τον φόρτο εργασίας και τις αρχές οργάνωσης της εργασίας·

7. πρόληψη του εκφοβισμού και της παρενόχλησης·

8. ισότητα και απαγόρευση των διακρίσεων·

9. βασικές ευθύνες απασχόλησης και επαγγελματικής υγείας·

10. ψυχολογική ασφάλεια·

11. διαχείριση οργανωτικών αλλαγών·

12. χειρισμός δύσκολων συνομιλιών·

13. Αναγνωρίζοντας πότε ένας εργαζόμενος μπορεί να χρειαστεί επαγγελματική υποστήριξη.

14. γνωρίζοντας πότε να παραπέμψετε κάποιον σε υπηρεσίες επαγγελματικής υγείας, ιατρικές ή ψυχολογικές υπηρεσίες,

15. κατανόηση των ορίων μεταξύ διαχείρισης και υγειονομικής περίθαλψης·

16. εύλογη υποστήριξη και στέγαση στον χώρο εργασίας·

17. συμμετοχή των εργαζομένων και διαβούλευση με αυτούς·

18. δεοντολογική λήψη αποφάσεων·

19. διαχείριση των επιδόσεων χωρίς ταπείνωση ή καταχρηστική συμπεριφορά·

20. διαχείριση του στρες και της πίεσης.

21. κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι διοικητικές αποφάσεις μπορούν να επηρεάσουν την ευημερία των εργαζομένων.

Και μια αρχή θα ήταν εξαιρετικά σημαντική:

Η EMAC δεν θα πρέπει να μετατρέπει τα διευθυντικά στελέχη σε γιατρούς ή ψυχολόγους.

Ένας ικανός διευθυντής θα πρέπει να γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ ενός προβλήματος διαχείρισης, ενός προβλήματος επαγγελματικής υγείας και μιας κατάστασης που απαιτεί εξειδικευμένη ιατρική ή ψυχολογική βοήθεια.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα που θα πρέπει να λύσουμε

Δεν πιστεύω ότι η ιδέα θα πρέπει να ξεκινήσει σαν να έχει ήδη αποφασιστεί κάθε λεπτομέρεια. Αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό.

Υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα που πρέπει να διερευνηθούν:

Ποιος πρέπει να χρειάζεται EMAC;

Θα εφαρμοζόταν σε κάθε άτομο που εποπτεύει τους υπαλλήλους ή μόνο σε άτομα με επίσημη διοικητική εξουσία; (Νομίζω και τα δύο, αλλά η συζήτηση είναι ανοιχτή).

Τι γίνεται με τους επικεφαλής ομάδων, τους διαχειριστές έργων, τους διευθυντές, τους επιχειρηματίες και τους ανθρώπους που απασχολούν άλλους; (Νομίζω ότι χρειάζονται αυτή την πιστοποίηση ,, αλλά η συζήτηση είναι ανοιχτή).

Ποιο θα πρέπει να είναι το μέτρο εξέτασης;

Θα χρειαζόμασταν επιστημονικά επικυρωμένες ικανότητες και όχι υποκειμενικές απόψεις σχετικά με το τι συνιστά «καλό διευθυντή».

Μπορεί να ανακληθεί η πιστοποίηση EMAC ή EMAC C-Suite;

Ναι, ειδικά εάν υπάρχουν αναφερθείσες και καλά τεκμηριωμένες πολλαπλές περιπτώσεις παρενόχλησης ή επαγγελματικής εξουθένωσης. Η συζήτηση για τις λεπτομέρειες είναι φυσικά ανοιχτή για την ανάπτυξη αυτού του μοχλού.

Πόσο συχνά πρέπει να ανανεώνεται η πιστοποίηση;

2 ή 3 χρόνια!

Ποιος πρέπει να διαχειρίζεται το EMAC;

Η πανευρωπαϊκή δομή EMAC που θα οργανώσει τις δοκιμαστικές συνεδρίες και θα δημοσιεύσει τα εγχειρίδια για να βοηθήσει τους υποψηφίους να προετοιμαστούν κατάλληλα για γραπτές και προφορικές εξετάσεις.

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται τα υφιστάμενα διευθυντικά στελέχη;

Πώς θα μπορούσαν οι μικρές επιχειρήσεις να αποφύγουν το δυσανάλογο διοικητικό κόστος;

Οι επιχειρήσεις δεν θα πληρώσουν για τις εξετάσεις. Οι υποψήφιοι που θέλουν να γίνουν διευθυντές πρέπει να πληρώσουν για τις εξετάσεις τους όπως πληρώνουν για τα άλλα διπλώματα και τις πιστοποιήσεις τους. Η EMAC δεν είναι ούτε σχολείο ούτε πανεπιστήμιο. Είναι μια δομή δοκιμών και πιστοποίησης, αλλά μπορεί να δημοσιεύσει επίσημες κατευθυντήριες γραμμές και εγχειρίδια για να βοηθήσει τους υποψηφίους να προετοιμάσουν τις εξετάσεις τους.

Πώς θα αλληλεπιδρούσε η EMAC με τις διάφορες εργασιακές νομοθεσίες των κρατών μελών της ΕΕ;

Έχει πράγματι η Ευρωπαϊκή Ένωση τη νομική αρμοδιότητα να θεσπίσει ένα τέτοιο σύστημα και ποια θα ήταν η κατάλληλη νομική βάση;

Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ψάχνω για άλλους ανθρώπους εδώ μέσα.

Τι ψάχνω;

Ας ερευνήσουμε αν μπορούμε να κάνουμε την ιδέα μου επιστημονικά ορθή, νομικά δυνατή και πρακτικά εφαρμόσιμη.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός.

Απλά πρέπει να ενδιαφέρεστε πραγματικά για την ιδέα και να είστε πρόθυμοι να βοηθήσετε στη διερεύνησή της.

Ορίστε λοιπόν η ερώτησή μου προς εσάς:

Θα σας ενδιέφερε να βοηθήσετε στη διερεύνηση και ενδεχομένως στη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών για μια Ευρωπαϊκή Πιστοποίηση Διοικητικής Ικανότητας (EMAC);

Εάν ναι, παρακαλώ σχολιάστε παρακάτω ή στείλτε μου ένα προσωπικό μήνυμα.

Και αν γνωρίζετε κάποιον που εργάζεται στον τομέα της επαγγελματικής υγείας, της ψυχολογίας, του ανθρώπινου δυναμικού, του εργατικού δικαίου, της διοίκησης, της εκπροσώπησης των εργαζομένων ή της πολιτικής της ΕΕ που μπορεί να ενδιαφέρεται, παρακαλούμε να τους επισημάνετε ή να τους στείλετε αυτήν την ανάρτηση.

Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να βρω άτομα από διαφορετικές χώρες της ΕΕ, επειδή η ομάδα διοργανωτών χρειάζεται πολίτες που ζουν σε τουλάχιστον επτά διαφορετικά κράτη μέλη.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε σε κάθε λεπτομέρεια στην αρχή.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε με μια ερώτηση:

Θα πρέπει η Ευρώπη να θεσπίσει ελάχιστα πρότυπα ικανοτήτων για τα άτομα στα οποία έχει ανατεθεί επαγγελματική ευθύνη για τη διαχείριση άλλων ανθρώπων;

Αν νομίζετε ότι αυτή η ερώτηση αξίζει να διερευνηθεί, θα ήθελα πολύ να σας ακούσω.