https://www.facebook.com/groups/eciofficialgroup/permalink/1613466067178145/
Πρέπει η διοίκηση να γίνει νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα στην Ευρώπη;
Γεια σε όλους,
Θα ήθελα να διερευνήσω τη δυνατότητα δρομολόγησης μιας Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών (ΕΠΠ) για τη θέσπιση ευρωπαϊκής πιστοποίησης διαχειριστικών ικανοτήτων (EMAC).
Η βασική ιδέα είναι απλή:
Εάν δοθεί σε κάποιον επαγγελματική ευθύνη και εξουσία επί της επαγγελματικής ζωής άλλων ανθρώπων, δεν θα πρέπει να υπάρχουν ελάχιστα ευρωπαϊκά πρότυπα για τις γνώσεις και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την άσκηση αυτής της ευθύνης;
Προς το παρόν, οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν διευθυντές με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Ορισμένοι λαμβάνουν εκτεταμένη εκπαίδευση στην ηγεσία και τη διαχείριση ανθρώπων, ενώ άλλοι μπορούν να γίνουν υπεύθυνοι για υπαλλήλους με ελάχιστη ή καθόλου επίσημη προετοιμασία σε τομείς όπως η επικοινωνία, η διαχείριση συγκρούσεων, η ψυχολογία του χώρου εργασίας, οι ψυχοκοινωνικοί κίνδυνοι, η πρόληψη της παρενόχλησης ή η υποστήριξη εργαζομένων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες ψυχικής υγείας. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν από κακή διαχείριση. Μερικές φορές πηγαίνουν σε αναρρωτική άδεια. Κοστίζει ακριβά για όλους. Πιστεύω ότι αυτό αξίζει μια σοβαρή ευρωπαϊκή συζήτηση.
Γιατί διαχείριση και ψυχική υγεία;
Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε πρόβλημα ψυχικής υγείας προκαλείται από έναν διευθυντή. Η ψυχική υγεία επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως οι προσωπικές συνθήκες, ο φόρτος εργασίας, η ασφάλεια της εργασίας, το ωράριο εργασίας, οι συνθήκες εργασίας και πολλοί άλλοι παράγοντες.
Ωστόσο, σημαντικοί οργανισμοί δημόσιας υγείας αναγνωρίζουν ότι ο τρόπος οργάνωσης και διαχείρισης της εργασίας μπορεί να επηρεάσει την ψυχική υγεία των εργαζομένων.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εντοπίζει ψυχοκοινωνικούς κινδύνους στην εργασία, συμπεριλαμβανομένου του υπερβολικού φόρτου εργασίας, της υποστελέχωσης, του μεγάλου ή άκαμπτου ωραρίου εργασίας, της έλλειψης ελέγχου, της κακής οργανωτικής κουλτούρας, της περιορισμένης υποστήριξης από τη διοίκηση ή τους συναδέλφους, της αυταρχικής εποπτείας, των ασαφών ρόλων, των διακρίσεων, της βίας, της παρενόχλησης και του εκφοβισμού.
Ο ΠΟΥ συνιστά συγκεκριμένα στους διευθυντές εκπαίδευσης να αναγνωρίζουν και να ανταποκρίνονται στη συναισθηματική δυσφορία, να επικοινωνούν ανοιχτά, να ακούν ενεργά και να κατανοούν πώς οι στρεσογόνοι παράγοντες στο χώρο εργασίας επηρεάζουν την ψυχική υγεία.
Είναι σημαντικό ότι αυτό δεν σημαίνει ότι οι διευθυντές μετατρέπονται σε ψυχολόγους ή γιατρούς. Οι διευθυντές θα πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα προβλήματα, να ανταποκρίνονται κατάλληλα και να κατευθύνουν τους υπαλλήλους προς εξειδικευμένη επαγγελματική υποστήριξη όταν είναι απαραίτητο.
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία (EU-OSHA) αναγνωρίζει ομοίως την κακή οργάνωση και διαχείριση της εργασίας, τον υπερβολικό φόρτο εργασίας, τους ασαφείς ρόλους, την αναποτελεσματική επικοινωνία και την έλλειψη υποστήριξης από τη διοίκηση ως πιθανούς ψυχοκοινωνικούς κινδύνους.
Ο EU-OSHA υπογραμμίζει επίσης τον σημαντικό ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν τα διευθυντικά στελέχη στην πρόληψη και τη διαχείριση των ψυχοκοινωνικών κινδύνων, καθώς και τη σημασία της κατάλληλης κατάρτισης των διευθυντικών στελεχών.
Υπάρχουν αποδείξεις ότι η εκπαίδευση διευθυντών μπορεί να βοηθήσει;
Υπάρχουν έρευνες που υποδηλώνουν ότι μπορεί.
Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση των παρεμβάσεων στο χώρο εργασίας διαπίστωσε ότι η κατάρτιση διευθυντών σε γνώσεις και δεξιότητες που σχετίζονται με την ψυχική υγεία βελτίωσε τις γνώσεις των διευθυντών, μείωσε τις συμπεριφορές στιγματισμού και βελτίωσε την αναφερόμενη συμπεριφορά τους όταν υποστήριζαν υπαλλήλους που αντιμετώπιζαν προβλήματα ψυχικής υγείας.
Οι ερευνητές ήταν πιο προσεκτικοί σχετικά με το αν αυτές οι παρεμβάσεις μείωσαν άμεσα τα ψυχολογικά συμπτώματα των εργαζομένων, επειδή δεν υπήρχαν αρκετές μελέτες για να αποδειχθεί αυτό οριστικά.
Υπάρχει επίσης μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή που δημοσιεύθηκε στο The Lancet Psychiatry. Οι ερευνητές μελέτησαν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης ψυχικής υγείας για διευθυντές σε έναν αυστραλιανό οργανισμό πυρόσβεσης και διάσωσης.
Μετά από έξι μήνες, η καταρτισμένη ομάδα είχε μείωση των απουσιών λόγω ασθένειας που σχετίζεται με την εργασία, που ισοδυναμεί με περίπου 6,45 λιγότερες ώρες ανά εργαζόμενο σε διάστημα έξι μηνών. Οι ερευνητές σημείωσαν επίσης ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να διαπιστωθεί πόσο ευρέως θα μπορούσαν να εφαρμοστούν τα ευρήματα.
Αυτό δεν αποδεικνύει ότι ένα σύστημα EMAC θα μείωνε τις απουσίες λόγω ασθενείας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλλά δείχνει ότι η κατάρτιση των διευθυντών μπορεί να μελετηθεί ως παρέμβαση για την υγεία στο χώρο εργασίας και ότι τα αποτελέσματά της μπορεί να εκτείνονται πέρα από τα ίδια τα διευθυντικά στελέχη.
Γιατί θα μπορούσε αυτό να έχει σημασία για την Ευρώπη;
Τα προβλήματα ψυχικής υγείας μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων, την ικανότητά τους να εργάζονται και τη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας. Μπορούν επίσης να δημιουργήσουν κόστος για τους εργοδότες και την ευρύτερη κοινωνία.
Ο ΠΟΥ εκτιμά ότι περίπου το 15% των ενηλίκων σε ηλικία εργασίας πάσχουν από ψυχική διαταραχή ανά πάσα στιγμή και έχει εκτιμήσει το τεράστιο οικονομικό κόστος που συνδέεται με την κατάθλιψη και το άγχος μέσω της απώλειας παραγωγικότητας.
Το θέμα είναι ότι εάν η οργάνωση και η διαχείριση του χώρου εργασίας είναι ένας από τους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την ψυχική υγεία, τότε η βελτίωση των διοικητικών ικανοτήτων θα μπορούσε ενδεχομένως να αποτελέσει μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής στρατηγικής για πιο υγιείς χώρους εργασίας.
Τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει η EMAC;
Ο σκοπός δεν θα ήταν απλώς η δημιουργία ενός άλλου γραφειοκρατικού πιστοποιητικού.
Το σημαντικό ερώτημα θα πρέπει να είναι:
Τι πρέπει πραγματικά να γνωρίζει κάποιος και να είναι σε θέση να κάνει προτού του δοθεί ουσιαστική ευθύνη για το έργο των άλλων ανθρώπων;
Ένα μελλοντικό πρόγραμμα σπουδών EMAC θα μπορούσε ενδεχομένως να περιλαμβάνει:
επικοινωνία και ενεργητική ακρόαση·
εποικοδομητική ανατροφοδότηση·
επίλυση συγκρούσεων·
με σεβασμό και ηθική ηγεσία·
αναγνώριση και πρόληψη των ψυχοκοινωνικών κινδύνων·
τον φόρτο εργασίας και τις αρχές οργάνωσης της εργασίας·
πρόληψη του εκφοβισμού και της παρενόχλησης·
ισότητα και απαγόρευση των διακρίσεων·
βασικές ευθύνες απασχόλησης και επαγγελματικής υγείας·
ψυχολογική ασφάλεια·
διαχείριση οργανωτικών αλλαγών·
χειρισμός δύσκολων συζητήσεων·
αναγνώριση του πότε ένας εργαζόμενος μπορεί να χρειάζεται επαγγελματική υποστήριξη·
να γνωρίζει πότε πρέπει να παραπέμψει κάποιον σε υπηρεσίες επαγγελματικής υγείας, ιατρικές ή ψυχολογικές υπηρεσίες·
κατανόηση των ορίων μεταξύ διαχείρισης και υγειονομικής περίθαλψης·
εύλογη υποστήριξη και στέγαση στον χώρο εργασίας·
συμμετοχή των εργαζομένων και διαβούλευση με αυτούς·
δεοντολογική λήψη αποφάσεων·
διαχείριση των επιδόσεων χωρίς ταπείνωση ή καταχρηστική συμπεριφορά·
διαχείριση της καταπόνησης και της πίεσης·
κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι διοικητικές αποφάσεις μπορούν να επηρεάσουν την ευημερία των εργαζομένων.
Και μια αρχή θα ήταν εξαιρετικά σημαντική:
Η EMAC δεν θα πρέπει να μετατρέπει τα διευθυντικά στελέχη σε γιατρούς ή ψυχολόγους.
Ένας ικανός διευθυντής θα πρέπει να γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ ενός προβλήματος διαχείρισης, ενός προβλήματος επαγγελματικής υγείας και μιας κατάστασης που απαιτεί εξειδικευμένη ιατρική ή ψυχολογική βοήθεια.
Υπάρχουν πολλά ερωτήματα που θα πρέπει να λύσουμε
Δεν πιστεύω ότι η ιδέα θα πρέπει να ξεκινήσει σαν να έχει ήδη αποφασιστεί κάθε λεπτομέρεια. Αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό.
Υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα που πρέπει να διερευνηθούν:
Ποιος πρέπει να χρειάζεται EMAC;
Θα εφαρμοζόταν σε κάθε άτομο που εποπτεύει τους υπαλλήλους ή μόνο σε άτομα με επίσημη διοικητική εξουσία; (Νομίζω και τα δύο, αλλά η συζήτηση είναι ανοιχτή).
Τι γίνεται με τους επικεφαλής ομάδων, τους διαχειριστές έργων, τους διευθυντές, τους επιχειρηματίες και τους ανθρώπους που απασχολούν άλλους; (Νομίζω ότι χρειάζονται αυτή την πιστοποίηση ,, αλλά η συζήτηση είναι ανοιχτή).
Ποιο θα πρέπει να είναι το μέτρο εξέτασης;
Θα χρειαζόμασταν επιστημονικά επικυρωμένες ικανότητες και όχι υποκειμενικές απόψεις σχετικά με το τι συνιστά «καλό διευθυντή».
Πόσο συχνά πρέπει να ανανεώνεται η πιστοποίηση;
Ποιος πρέπει να διαχειρίζεται το EMAC;
Πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται τα υφιστάμενα διευθυντικά στελέχη;
Πώς θα μπορούσαν οι μικρές επιχειρήσεις να αποφύγουν το δυσανάλογο διοικητικό κόστος;
Πώς θα αλληλεπιδρούσε η EMAC με τις διάφορες εργασιακές νομοθεσίες των κρατών μελών της ΕΕ;
Έχει πράγματι η Ευρωπαϊκή Ένωση τη νομική αρμοδιότητα να θεσπίσει ένα τέτοιο σύστημα και ποια θα ήταν η κατάλληλη νομική βάση;
Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ψάχνω για άλλους ανθρώπους εδώ μέσα.
Τι ψάχνω;
Ας ερευνήσουμε αν μπορούμε να κάνουμε την ιδέα μου επιστημονικά ορθή, νομικά δυνατή και πρακτικά εφαρμόσιμη.
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός.
Απλά πρέπει να ενδιαφέρεστε πραγματικά για την ιδέα και να είστε πρόθυμοι να βοηθήσετε στη διερεύνησή της.
Ορίστε λοιπόν η ερώτησή μου προς εσάς:
Θα σας ενδιέφερε να βοηθήσετε στη διερεύνηση και ενδεχομένως στη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών για μια Ευρωπαϊκή Πιστοποίηση Διοικητικής Ικανότητας (EMAC);
Εάν ναι, παρακαλώ σχολιάστε παρακάτω ή στείλτε μου ένα προσωπικό μήνυμα.
Και αν γνωρίζετε κάποιον που εργάζεται στον τομέα της επαγγελματικής υγείας, της ψυχολογίας, του ανθρώπινου δυναμικού, του εργατικού δικαίου, της διοίκησης, της εκπροσώπησης των εργαζομένων ή της πολιτικής της ΕΕ που μπορεί να ενδιαφέρεται, παρακαλούμε να τους επισημάνετε ή να τους στείλετε αυτήν την ανάρτηση.
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να βρω άτομα από διαφορετικές χώρες της ΕΕ, επειδή η ομάδα διοργανωτών χρειάζεται πολίτες που ζουν σε τουλάχιστον επτά διαφορετικά κράτη μέλη.
Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε σε κάθε λεπτομέρεια στην αρχή.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε με μια ερώτηση:
Θα πρέπει η Ευρώπη να θεσπίσει ελάχιστα πρότυπα ικανοτήτων για τα άτομα στα οποία έχει ανατεθεί επαγγελματική ευθύνη για τη διαχείριση άλλων ανθρώπων;
Αν νομίζετε ότι αυτή η ερώτηση αξίζει να διερευνηθεί, θα ήθελα πολύ να σας ακούσω.
Τα σχόλια που διατυπώνονται στο φόρουμ της ΕΠΠ αντανακλούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ότι αντανακλούν τη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αφήστε ένα σχόλιο